þegar skipt er um skoðun

www.chigurlaug.blogspot.com

þegar birtir til

Nú þegar ég hef lokið öllum hundrað prófunum og er sannarlega próflaus og frjáls verð ég að viðurkenna að lífið er frekar ljúft. Framundan er heill dagur af heilnuddum í Mekka spa, útskriftin mín, fullkomin sumarvinna, Jónsmessa í Flatey og útilegur þvers og kruss um landið, aðallega til Mývatnssveitar samt. Að ógleymdri heimkomu Þuru!

Og svo kemur haustið. Þá ætla ég ekki í skóla. Og ég veit ekkert hvað ég ætla að vinna. Ég ætla bara að vera spontant og gera eitthvað.

(fyrir þá sem hafa löngun til að gefa mér stúdentsgjafir: ég er að stofna ferðareikning fyrir heimsreisuna sem ég ætla í veturinn 2008-2009, fjárstyrkir eru vel þegnir)

þegar manni er öllum lokið

Það er óumflýjanlegt, kæru lesendur, að þetta blogg sé biturt og búið á því nú á síðustu og verstu tímum. Ég er svo þreytt á prófum að ég er nánast hætt að læra fyrir þau, í staðinn stari ég út í loftið og velti fyrir mér hvernig framtíð biði mín ef ég skriði undir rúmið mitt með vodkaflösku á hverjum morgni í stað þess að fara í próf, eða læra fyrir próf, eða hugsa um próf. Og, já, vodkaframtíðin virðist bjartari í augnablikinu.

þegar prófsýran er í alltof miklum algleymingi

Allt í lagi. Ég er búin að vaka alltof lengi og drekka alltof mikið kók en samt hefur mér einhvern veginn tekist að lesa alltof lítið af námsefninu og muna alltof lítið af því sem ég þó las. Þar af leiðandi er ég alltof stressuð fyrir prófið og hef á tilfinningunni að það verði alltof erfitt.

Þegar prófið er búið ætla ég heim og sofa alltof lengi með símann stilltann á ljudlös svo ég geti vaknað alltof seint og fundið alltof mörg missade samtale á símskjánum.

Einvhernveginn langar mig rosalega mikið í grillaðar rófur. Alltof súrt.

þegar jacques prévert veit hvað hann syngur

Á frönsku:

Le cancre

Il dit non avec la tête
Mais il dit oui avec le coeur
Il dit oui à ce qu’il aime
Il dit non au professeur
Il est debout
On le questionne
Et tous les problèmes sont posés
Soudain le fou rire le prend
Et il efface tout
Les chiffres et les mots
Les dates et les noms
Les phrases et les pièges
Et malgré les menaces du maître
Sous les huées des enfants prodiges
Avec des craies de toutes les couleurs
Sur le tableau noir du malheur
Il dessine le visage du bonheur.

Á íslensku (í þýðingu Sigurðar Pálssonar):

Tossinn

Hann hristir hausinn neitandi
en kveður já með hjartanu
hann játar því sem hann elskar
en segir nei við kennarann
hann stendur uppréttur
hann er spurður útúr
og alls kyns dæmi sett fram til úrlausnar
allt í einu rifnar hann úr hlátri
og þurrkar allt úr
tölur og orð
ártöl og nöfn
setningar og gildrur
og þrátt fyrir ógnanir kennarans
og frammíköll ofvitanna
teiknar hann
með krítum í öllum regnbogans litum
á svarta töflu óhamingjunnar
andlit hamingjunnar

þegar fólk fermist

Þó að í dag sé ég ekki sérlega trúuð, að minnsta kosti ekki á það sem stendur í Biblíunni, þá var ég það svo sannarlega á sínum tíma. Ég er alin upp í sterkri barnatrú, kirkjuskóli á hverjum sunnudegi, bænir á kvöldin o.s.frv. Ég las nýja testamentið þegar ég var ellefu ára og gamla áður en ég fermdist. Ég var ekki að þessu fyrir gjafirnar.

Hins vegar var mér öðruvísi innanbrjósts þegar ég varð sjálfráða. Og í rauninni finnst mér, eins og svo mörgum öðrum, algjörlega fáránlegt að láta fjórtán ára gömul börn ákveða það hvort þau ætli að trúa á Guð og félaga allt sitt líf. Ég er ekki að segja að táningar séu heimskir eða kalla þá óvita, en kommon. Þau eru tæplega í stakk búin til að taka svona stórar ákvarðanir.

Sérstaklega þegar veraldlegir kostir þess að fermast eru svo gríðarlegir. Veislan og gjafirnar eru næstum því of góð til að hafna því. Og það eina sem þarf að gera er að mæta í fermingarfræðslu einu sinni í viku og segja Já við altarið! Launin eru tugir, jafnvel hundruð þúsunda króna og svo margvíslegar gjafir. Og hvað hefur fjórtán ára gamalt fólk að gera við allan þennan pening? Eða allar þessar orðabækur eða öll þessi hálsmen?

Þegar ég hugsa um ferminguna mína finnst mér ég hafa verið of ung til að geta ákveðið þetta. Mér finnst ég líka ekki hafa haft neitt við gjafirnar að gera, þær hefðu komið sér miklu betur þegar ég varð eldri.

En það var gaman í fermingunni hennar Hildar Ástu, systur minnar, síðastliðinn laugardag. Hún var sæt og prúð og fékk margar glæsilegar gjafir.

þegar maður bullar svo mikið

Drífa kom til mín með frönskuverkefni áðan og fól það í sér að skrifa sögu á frönsku. Sagan átti að innihalda 80 orð af hundrað orða lista. Eftirfarandi saga er afraksturinn. Athugið þó að þetta er þýdd útgáfa. Þeir sem vilja orgínalinn endilega láti vita í kommentakerfið.

Sophie og Esteban

Vinkona mín heitir Sophie. Á hverjum morgni vaknar hún mjög snemma. Hún fer í sturtu og hún syngur af því að hún er ung, falleg og hamingjusöm. Þegar hún hefur þvegið sér er hún hrein. Hún borðar morgunmat en aldrei mikið því hún vill halda áfram að vera grönn í langan tíma. Á meðan hún labbar í vinnuna sér hún fuglana og börnin og blómin. Hún kemur í vinnuna klukkan átta. Hún vinnur hjá herramanni sem er læknir. Hann heitir dr. Louvre og er rosalega feitur en til allrar hamingju er hann góður og sjarmerandi. Konan hans er íslensk. Hún er ljót og leiðinleg. Hún er alltaf að gráta því hún er með risastórt höfuð. Sophie horfir á tölvuna allan daginn. En þegar hún er búin fer hún á ströndina. Hún tekur metró með kærastanum sínum. Hann heitir Esteban og hann elskar Sophie rosalega, með öllu sínu hjarta. Hann langar að deyja fyrir hana. Hann er bara mannlegur. Sophie er svo elskuleg, þau rífast aldrei. Á ströndinni dansa þau og drekka vín og borða súkkulaði. Esteban á alltaf nóg af peningum. Hann á líka stóran svartan bíl. Sólin skín og Sophie segir blíðlega: ,,Estebam, ég elska þig". Skyndilega hrópar hann: "Hvað er þetta?!" af því að hann sér kú hlaupa hratt eftir ströndinni. Sophie er hrædd og segir:,,Ætli hún sé hættuleg?". Esteban segir ljúft: ,,Nei, ástin mín, ég er hér" og hann setur hönd sína á hönd Sophie. Um kvöldið fara þau heim og Sophie býr til kvöldmat. Á eftir horfa þau á sjónvarpið og tala um fríin sín.

þegar maður verður tvítugur

Það eru einungis fimm mínútur þangað til afmælisdagurinn minn rennur upp. Þá verða liðin tuttugu ár síðan ég fæddist. Mér finnst þessi tuttugu ár hvorki hafa liðið of hratt né of hægt svo ég býst við að hlutfall þeirra stunda sem mér hefur leiðst á ævinni sé jafnt hlutfalli skemmtilegra stunda.

Er kannski tvítugsafmæli ekki stórafmæli? Tugur og allt. Annars finnst mér afmælisdagurinn minn skemmtilegasti dagur ársins og í mínum huga eru öll afmæli stórafmæli. Mín afmæli, það er að segja. Ég er ekkert að vega og meta annarra manna afmæli.

Á Sigurlaugarmælikvarða er líka ekki það sama að vera nítján og tvítugur. T.d. í fyrra þegar ég varð nítján ára bjó ég ein í herbergi á Baldursgötu og hafði ekki efni á að halda upp á daginn. Nú bý ég í íbúð með kærasta og hundi og ætla að halda matarboð fyrir vini mína. Svo verð ég líka bráðum stúdent og næ jafnvel að klára Góða dátann Svejk, sem er ákveðin manndómsvígsla.

Og fyrst nú eru sjö mínútur liðnar af 24. apríl 2007 vil ég óska sjálfri mér til hamingju með stórafmælið, og góðs gengis við stúdentinn og Svejk.

þegar vorið kemur

Vorboðar:

þegar páskarnir eru liðnir og því ekki lengur hætta á hinu ógurlega páskahreti
þegar sumardagurinn fyrsti er í næstu viku
þegar það er búið að slökkva ljósin og kveikja kertin á Prikinu meðan enn er bjart úti

Kú E Djé.

Af þessum sökum hef ég keypt mér ljósa kápu og er farin að ímynda mér hvernig trén í götunni minni taki sig út með græn lauf utaná sér.

þegar maður hugsar alltof mikið

Vinir mínir segja mér stundum að ég hugsi bara alltof mikið og ég held að þeir hafi hugsanlega rétt fyrir sér. Reyndar tjái ég mig líka frekar mikið, svo þetta er að minnsta kosti ekki allt byrgt inní mér, bíðandi þess að verða að heilaæxli. En einkenni þess að hugsa of mikið eru einmitt þau að ég hugsa svo mikið um hlutina að ég veit ekki lengur mitt rjúkandi ráð. Dæmi um þetta er hugsanagangur minn í prófatörnum. Hann er einhvernveginn svona:

"Hvað á ég að borða í dag? Það þarf að vera hollt, samt ekki of fitusnautt því fita er svo holl fyrir heilann, samt bara góð fita, á ég að borða ólíuolíu? Ef ég fer í sturtu tekur það hálftíma, ætti ég að gera það seinna, ég er nú ekkert of vel stödd í þessu námsefni, nei, ókei, ég sé til með sturtuna. Ef ég læri í klukkutíma núna, á ég þá að taka mér klukkutíma pásu? Eða bara hálftíma? Eða tíu mínútur? Einhver könnun sýndi fram á mikilvægi þess að taka sér oft pásur - er ég kannski að taka mér of sjaldan pásur? Kannski of langar? Oh, ég er pottþétt að gera þetta alveg vitlaust! Ég er líka með hálsríg, ég hlýt að sitja vitlaust á stólnum, ætti ég að prófa að skipta um stól, skipta um buxur, bera á mig nuddolíu, bera á mig hitakrem, fara í göngutúr, samt ekki of langan. Ég er örugglega komin miklu styttra í þessu en eðlilegt gæti talist, kannski verð ég að taka ollnæter síðustu nóttina, en þá sef ég ekki nóg - maður verður að sofa nóg fyrir þessi helvítis próf!"

Já, þetta er það sem hausinn á mér framleiðir þegar einhver minnist á orðið PRÓF. Til hamingju Sigurlaug með að vera í MR og vera byrjuð í lengstu próftörn Íslands.